MISIR VE VENEZUELLA ÖRNEĞİNDE BAŞKANLIK SİSTEMİ

Başkanlık sisteminin bir ülkede yol açabileceği zararları anlamak için iki ülkedeki uygulama sonuçlarına yakından bakmak zihinleri açar.
Birincisi Mısır’dır.
Recep Tayyip Erdoğan, Mısır’da Hüsnü Mübarek yönetimini kötülerken ve yıkılması için aktif faaliyet halindeyken Mısır, tek adam yönetimi olarak nitelenebilecek bir anayasa ile yönetiliyordu. Türkiye’de ise kuvvetler ayrılığı ilkesine dayanan bir anayasa vardı. Kimin milletvekili olacağına, kimin yüksek yargıda görev alacağına, kimin üniversitelerin başına getirileceğine, kimin meclis başkanı olacağına, özetle hangi önemli makam varsa, Hüsnü Mübarek karar veriyordu. Yerel savcılara bile telefonu kaldırıp istediğini tutuklanıyor, istediğini serbest bıraktırıyordu. Mısır’da kamu yağmasına karşı Meclis araştırması açma imkanı yoktu. Parlamenterler adeta birer kuklaydı. Devlet parlamento dışından yönetiliyordu. Parlamento adeta çelik comak oynanan yerdi. Hangi ihalenin kime verileceği Mübarek’in en büyük ilgi alanıydı. Mübarek rejimi yıkıldığı güne kadar millet malını yedi durdu. On milyarlarca dolar tutan çalıntı serveti özel jetiyle veya Batılı bankaların gönderdiği parayı yerinde teslim alan ve karşılığında emen makbuzu veren yetkilileri yardımıyla Londra’ya kaçırdı. Derdest edilip devletin başından kazındığı gün İngiltere hükumeti, onu sattı ve milyarlarca doları yurtdışına kaçırdığını, Londra’da dev binaların sahibi olduğunu ifşa etti. Daha sonra anlaşıldı ki, “devletin başı” bu soygunu yapabilmek için etrafına topladığı ahlaksız paragözlerin, kendisinin bizzat yaptığı soygunun 8-10 katını aşırmasına göz yummuş. Bugün biliniyor ki Mübarek dönemi Mısır’ında bütün önemli makamlarda bizzat bakan tarafından ahlaksız soyguncular tercih edilmiş.

Böyle bir soyguna zemin hazırlayan ve milletin oylarıyla seçtiği vekillerin denetim görevini yapmasına izin vermeyen Mısır anayasası değiştirilmeden Mısır bir kez daha el değiştirip bugünkü Sisi yönetiminin eline geçti. Geçmişteki yüz kızartıcı yönetim anlayışının nedenleri sorgulanmadan sadece musluk başını tutan yöneticiler değişti.

Peki,  Türkiye’de nasıl bir “değişim” yaşandı?

Ya da, Türkiye’de “turuncu devrim” nasıl bir yapı ortaya çıkardı.
Şu kadar söylemeyi yeterli görüyorum: Mısır’ın bu derece yağmalanmasına fırsat sağlayan anayasa birkaç hamle halinde Türkiye’ye taşındı. Daha fazla bilgi isteyenler Mısır anayasasını inceleyebilir. İnternette Mısır anayasasının Türkçe metni vardır.

Gelelim tek adam yönetiminin ikinci örneğine!

Söz konusu örnek ülke Venezulla’dır. Aşağıdaki yazı Yılmaz Özdil tarafından köşe yazısı olarak kaleme alınmıştır. Olduğu gibi aktarmakta fayda görüyorum:

“VENEZUELA da VENEZUELA…
Şimdi bir de bu çıktı.
Neresidir burası…
VENEZUELA dan bize ne…
VENEZUELA ile bizim ne alakamız var…
VENEZUELA kim biz kim…
VENEZUELA dediğin yer taaa neresi.

Diye bakarsan, TARİH de sana HAŞIRT CEZASI KESER…

* Venezuela’nın nüfusu 30 milyon kişi…
* Suudi Arabistan’ın bile 265 milyar varil petrol rezervi varken,
* Venezuela’nın 296 milyar varil petrol rezervi var.

Varilini 55 dolardan hesapla bak ne çıkıyor…

Venezuela halkının en az Kanadalılar kadar refah olması gerekiyor, gerekiyor da…

Bu SEFALET niye…

Niye mi…
Bakalım yıllardır
VENEZUELA nasıl idare ediliyor…

Venezuela ‘da BAŞKANLIK SİSTEMİ var.
Hugo Chavez 1998’de başkan seçildi.
Yoksul ve cahil ahali, onu çok seviyordu, gıda kolisi dağıtıyor, gariban mahallelere, sağlık ocağı filan açıyor, devletin kaynaklarını sebil gibi ÜRETİM için değil TÜKETİM için kullanıyordu.
Balık tutmayı öğretme yerine, kokmuş balık vererek HALKI KANDIRANLAR, açlıktan nefesi kokan halkın kurtarıcısı olarak görülüyordu.
Şakkk…
Başkan Hugo Chavez
Anayasayı değiştirdi, dolayısıyla devletin yönetim şeklini değiştirdi.
Artık, HALKIN onu sevip sevmemelerinin önemi yoktu, çünkü, artık onu başkanlıktan indirmek hukuken mümkün değildi.
HUGO, önce MUHALEFETİ SUSTURDU, BASINI SUSTURDU, İŞ DÜNYASINI SUSTALI MAYMUNA ÇEVİRDİ.

Onun yönetim şekli yüzünden 1.5 milyon kişi ülkeden kaçtı.
Nüfusun yüzde beşi ülkeden kaçarken… Twitter’dan kendisini takip eden üç milyonuncu takipçisine ev hediye ederek, kendisini alkışlatıyordu.

Kansere yakalandı. Halefi olarak, başkan yardımcısı Maduro’yu seçti.
Bütçe dahil, tüm yetkilerini başkan yardımcısı Maduro’ya devretti.

Maduro otobüs şoförüydü, lise mezunuydu, sendikacılıktan tırmanmış, Chavez’in sağkolu olmuştu.
“Üniversite mezunu olmayan biri devlete başkan olabilir mi?”
diye eleştirildiğinde…
Chavez, “neden olmasın_” diyordu.
“iktidar halkındır, elitler-seçkinciler istemese de otobüs şoförü başkan olur”
diyordu.

Chavez öldü, otobüs şoförü Maduro geçici olarak başkan oldu.
Nisan 2013’te yeniden başkanlık seçimi yapıldı, başkanlık imkanlarını sonuna kadar kullanan Maduro, yüzde 50.6 oyla kılpayı kazandı.
Rakibi yüzde 49.1 almıştı. Seçimde şaibe olduğunu, oyların çalındığını elbette herkes biliyordu ama, itirazlardan netice alınamadı, çünkü, seçim kurulu, yargı, komple Maduro’nun kontrolündeydi.

Toplum karpuz gibi ikiye bölündü.
Protesto gösterileri başlayınca, halka ateş açıldı.
Harvard mezunu muhalefet lideri tutuklandı.
Bizzat başkan Maduro tarafından “kendisinin başkanlığını kabul etmeyenlere konuşma yasağı” getiren yasa teklifi hazırlandı ve meclis de bu teklifi kabul etti iyi mi…
Muhalefete kanunen konuşma yasağı getirildi.

Başkanlık yetkilerini daha da arttıran yasalar çıkarttı.
Mesela, petrol ve madenler konusunda meclise sormadan karar verme yetkisini kendisine aldı!

Yandaş medya oluşturdu. Şu anda Maduro haricinde hiçbir şey yazmıyorlar, televizyonlarda devamlı Maduro konuşuyor.

Muhalif medyayı susturdu , yayınlarını beğenmediği televizyon kanallarını kablolu kanaldan çıkardı.

20 milyon kişiye 120 bin ton gıda kolisi dağıttı. Temel ihtiyaç maddeleri karaborsaya düşmeye başlayınca, başkanlık bünyesinde komisyon kurdu, kıtlığın sebebinin araştırılmasını istedi.

Yalaka komisyon araştırdı. Ne buldular biliyor musunuz?
“Halkımızın yüzde 95’i günde dört-beş öğün yemek yiyor, bu nedenle tüketim maddelerinde sıkıntı yaşanıyor” sonucunu buldular!
Kıtlığın sebebi halkın çok yemesiydi yani…
Başkanın sorumluluğu, kusuru yoktu!

2015’te parlamento seçimi yapıldı.
Maduro her türlü katakulliyi yaptı ama, hezimete uğramaktan kurtulamadı. Muhalefet ezici çoğunlukla kazandı. Muhalefet parlamentoyu kazandı ama… Başkan hâlâ Maduro’ydu.
Ordu, polis ve yargının tamamı Maduro ‘nun elindeydi. Hükümeti de hâlâ o kuruyordu.
Meclis çoğunluğunu ele geçiren muhalefet, 2019’da yapılması gereken başkanlık seçimlerinin öne çekilmesi için, erken seçim talebinde bulundu. Tabii ki başkan reddetti!
Bunun üzerine, erken seçime gidilmesi konusunda referandum yapılması için anayasal süreç başlatıldı. Anayasaya göre, referanduma gidilmesi için seçmenin yüzde 20’sinden imza toplanması gerekiyordu. Dört milyon imza toplandı.
Amaaa… Nafile… Başkanın emrindeki seçim kurulu, imzaları kabul etmedi, referandum meferandum yapamazsınız dedi, kesti attı!

Muhalefet bir başka yol aradı, meclisten, Maduro’nun başkanlıktan azledilmesini talep eden karar çıkarıldı.
Gel gör ki… Tüm üyeleri Maduro tarafından seçilen Anayasa Mahkemesi bu kararı reddetti.
Meclisin azil talebinin anayasaya aykırı olduğu açıklandı!

Bunlar yetmezmiş gibi, Aragua eyaletinin valisini (artık nasıl bir işişkileri varsa), kendisine başkan yardımcısı yaptı.
Bu herif “ uyuşturucu baronu” olarak tanınıyor! Eğer Maduro da Chavez gibi ölürse, 2019’a kadar ülkeyi bu arkadaş yönetecek.

Netice?
Şu anda Venezuela’da
* Enflasyon yüzde 16.000…
* Alışverişlerde kredi kartı geçmiyor, mağazalar kabul etmiyor.
* Hükümet devalüasyonla eriyen banknotları tedavülden kaldırıp, yerine yenilerini sürmek istedi, para basmak için bile para bulamadı!
* Asgari ücrete güya yüzde 50 zam yapıldı, 40 bin bolivar oldu, 40 bin bolivar ne ediyor biliyor musunuz, 15 dolar ediyor!
* Et, un, şeker, pirinç, süt karaborsa satılıyor, ekmek için bile kuyruk var, marketler saldırıya uğruyor, yağmalanıyor.
* Hal böyleyken, zengin daha da zengin oldu.
Bir hamburger 170 dolara satılıyor, alıcı buluyor!
* Eczane rafları boşaldı, ilaç sıkıntısı var, sağlık sistemi çöktü, ameliyat malzemesi yok, yenidoğan bebek ölümleri rekor seviyeye ulaştı.
* İthalat bıçak gibi kesildi, alt tarafı diş macunu almak isteyen, normal fiyatının yüz misli ödemek zorunda kalıyor.
* Günde 18 saate varan elektrik kesintileri yapılıyor, yeterli elektrik üretilemediği için, kamu kurumları haftada beş gün tatil ediliyor, sadece pazartesi ve salı çalışıyor, özel sektör haftalık izin gününü üçe çıkardı.
* Şehirlerde günde sekiz saat su kesintisi yapılıyor, her gün…
* Fuhuş patladı.
* Suç patladı, her 21 dakikada bir cinayet işleniyor.
* Her sene 17 bin adam kaçırma olayı, fidye rapor ediliyor.
* Gasp öyle hale geldi ki, insanlar cep telefonuyla anca evlerinde konuşuyor, sokağa çıkarken yanına almıyor.
* Sosyal hayat durdu, sinema yok, tiyatro yok, konser yok, hava kararınca şehirler ıssızlaşıyor.
* Karayolları, limanlar ve havalimanları ordu kontrolünde tutuluyor.
Moduro VENEZUELLA’nın taaa içine etti.
Amaaa…
Başkan hâlâ başkan.

YAŞASINNN… BAŞKANLIK SİSTEMİ…”

Türkiye’nin BEKA SORUNU’na odaklandığını savunanlar sözünü ettiğimiz iki ülkede sergilenen ibretlik manzaraya iyi baksın. Gelecek güvencesinin birinci ve olmazsa olmaz şartı, bütün makamlara ahlak sahibi insanları getirmek ve parlamentoya denetim kolaylığı sağlamaktır. Aksi halde, kendi çıkarından başka bir düşüncesi olmayan Büyük Güçler, hırsız yöneticileri, onların soygununu kolaylaştırarak kendi hizmetine almış demektir. Büyük Güçler, hedef ülkede hırsız nitelikli kimseleri başa geçirmek için her türlü dalavereli yollara başvurdukları da biliniyor. Gana’da Mobutu Sesu Secu, Filipinlerde Marcos, burada sadece adını anarak hatırlatmakla yetineceğimiz diğer örneklerdir. Bu gibilerin devletin başına gelmesine engel olunmazsa, BEKA SORUNU çözülmez; hatta sonuç daima beklenenin tam tersi olur.

KÖY KALKINMASININ TARİHÇESİNE DAİR BİR RÖPORTAJIMIZ (TARIM KENTLERİ)

Rahmetli Süleyman Demirel’in rahmetli başdanışmanı Kemal Cabıoğlu ile 2009 yılında yaptığımız röportajı rahmetlinin EKONOMİDE KURTULUŞ SAVAŞI adlı eserinden sayfamıza aktarıyoruz:

İbrahim Okur: Sayın Cabıoğlu, yıllardan beri ekonomide kurtuluş savaşı deyimini sizden işiyoruz. Son olarak bu deyim, kitabınızın adı oldu. Sizce bütün bunların özel bir anlamı  var mı?

Cabıoğlu: Size her şeyi en baştan anlatayım da özel bir anlamı var mı yok mu, sizler karar verin, sayın okuyucularım karar versin.

İbrahim Okur: Pekala, sizi dinliyorum.

Cabıoğlu: 1925 yılında Senirkent’te dünyaya geldim. İlkokulu Senirkent İlkokulu’nda okudum. Tahsilime ailevi sebeplerle üç yıl ara verdikten sonra, Yalvaç Ortaokulu’na kaydımı yaptırdım. 1943’de mezun oldum. 1947’de ise Afyon Lisesi’nden mezun oldum. Daha sonra İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’ne kaydoldum. 1951’de mezun oldum ve Senirkent’e döndüm.

İbrahim Okur: Pek çoklarının yaptığı gibi, doğduğunuz toprakları terk etmediniz öyle mi?

Cabıoğlu: Evet, terk etmedim. İşin bu yönünün hikayesi Cumhuriyet dönemi iktisat tarihçilerini yakından ilgilendirir. Benim Senirkent’e dönüşüm, Anadolu köylerinin kalkındırılması ideolojisine olan bağlılığım ve ettiğim yemin çerçevesinde oldu. 1947 yılında, Afyon’da, Senirkentli öğrencilerin ağırlıkta olduğu KÖY YOLU DERNEĞİ’ni kurduk. Kuruluştan bir hafta sonra alınan ikinci bir kararla beni derneğin genel başkanlığına seçtiler. Kurucularının adını burada tek tek saymak istiyorum: Metin Ören, Osman Tortoğlu, Necati Ergindoğan, Yahya Oğuz, Süleyman Oğuz, Kemal Özdemir, Nuri Tortop, Faruk Akkülah, İsmet Örmeci, Yusuf Uysal ve ben, Kemal Uysal (Cabıoğlu).  Bu teşkilat, o dönemin ses getiren bir kuruluşu oldu. Beni toplum hayatına hazırlayan, bu cemiyette kazandığım tecrübeler oldu. O dönemde, köy çocukları İstanbul’a okumaya gidiyor ama tahsilini tamamladıktan sonra köyüne dönmüyor, şehirlerde yaşamaya bakıyor ve köyünü unutuyordu. Bu yüzden, eğitim seviyesinin yükselmesi köye yansımıyor, şehirlerde, köyle bağını koparmış başka bir toplum inşasına yarıyordu. O günlerin tartışılan konularının başında bu konu geliyordu. 1946-1950 yılları arasında çok partili dönem başladı. Türkiye’nin kalkınma hareketi için Yugoslavya ve SSCB örnek gösteriliyordu ve eğer halklara özgürlük verilirse ülkemizin kalkınacağı söyleniyordu. Aynı insanlar, “halklara özgürlük” diyorlardı. Biz ise, “Türkiye’de halklar değil, sadece Türk halkı var”, diyorduk.

O yıllarda, tıp öğrencisi Tahsin Tola vardı. Kendisi hepimize örnek olmuş, çok gayretli bir şahsiyettir. O da Senirkentliydi. Yaşı bizden epey büyüktü. Tıp fakültesinden mezun olmuş ama mecburi hizmetini takiben, savaş ortamında uzun yıllar askerlik yapmıştı. Terhis olur olmaz Senirkent’e dönmüştü ve mesleğinin yanında kasabada dokumacılık ve halıcılık sektörüne önderlik etmeye başlamıştı. Bize göre, Türkiye’nin kalkınması demek Anadolu’nun kalkınması demekti ve bunun için de köyün kalkınması gerekiyordu. Buna “aşağıdan yukarı kalkınma” diyorduk. Tarım Kentleri Projesi ortaya atmıştık. O yıllarda 40 bin olan köy sayısını 10 bine indirecek şekilde, merkezi köyler tasarlıyorduk. Kendimizi köye o kadar adamıştık ki, yatıp kalkıp Türk köylüsünü düşünüyorduk.

İktisat Fakültesi’nde birinci sınıf öğrencisiyken sınıfta hocamız Prof. Gerhard Kessler’e, “hocam, 30 milyon nüfusun yüzde 70’i köylü, köylü de yılın 4 ayı çalışıyor 8 ay yatıyor; bu 8 ay içinde yaşanan hayatı kalkınma enerjisine nasıl dönüştüreceğiz”, diye sormuştum. Bu sorum üzerine hocam, “bana bu soruyu bakanlar bile sormadı”, diye cevap vermişti. Sorumdan o kadar memnun oldu ki, beni asistanı ilan etti ve her gün yanıma gelerek sırtımı sıvazlardı.                                                                                                                                 İnsanın bir davası olunca kime ne soracağını da kararlaştırabiliyor.

İbrahim Okur: Senirkent’e ne zaman döndünüz?

Cabıoğlu: Söylediğim gibi, önce Dr. Tahsin Tola döndü. Bir kooperatif kurdu ve neredeyse bütün Senirkentlileri üye yaptı. O sıralarda Senirkent’te dokumacılık çok küçük işletmeler halinde ilerlemeye başlamıştı. Kooperatif, Sümerbank’tan iplik almaya ve üyelere dağıtmaya başladı. Böylece kazancımız arttı. Düşünün, iplik çuvallarını kooperatife geri topladık ve sattık. Bu sayede kasabada bir okul inşa ettik. Aynı yoldan hastane ve öğrenci yurdu bile yaptık. O yıllarda bizler, aramızda sadece “kalkınma”, “muasır medeniyet”, diye konuşurduk, Anadolu köylerini kalkındırmak üzerine kafa yorardık. Bu uğurda ne sorun varsa ona ve çözüm yollarına odaklanmıştık. Ben mezun olunca, bizim kooperatifin fabrika müdürlüğünü bana teklif ettiler. Bense henüz mezun olmuştum. Onlara bir tek şartım var, dedim. Şartım aslında basitti ama kolay da değildi. İşin başına geçmek için 2000 kooperatif üyesinin oybirliğini isterim, diyordum. Onlar da beni oybirliğiyle seçtiler.

İbrahim Okur: Peki, sonra?

Cabıoğlu: Kooperatif iplik fabrikası da kurmuştu. Fakat kasada para yoktu. Sadece makineler ve bina vardı. Bütün gücümle çalıştım, her kapıyı çaldım, işletme sermayesi sağladım ve fabrikayı üç vardiya çalıştırmaya başladık. Fabrikayı tutmak ne mümkün. Tam gaz çalışıyoruz ve kazanıyoruz ve yatırım üstüne yatırım yapıyoruz. On yıl geçmeden Senirkent’te işsiz kimse kalmadı. Herkesin gözü bizim üzerimizdeydi. Tam bu ortamda, iktidardaki Demokrat Parti harekete geçti ve kooperatifin yönetimini de, iplik fabrikasının yönetimini de kendi adamlarına vermek istedi. Ben razı olmadım. Kooperatif yönetim kurulu, iktidarın baskıları karşısında korkarak beni görevimden uzaklaştırmak istedi. Ben ise karşı çıkıyordum. Onlara, “beni üyeler oybirliği ile seçti, bir genel kurul toplarım, durumu onlara anlatırım, onların dediğini yaparım, ancak onların rıza göstermesi halinde ayrılmayı kabul ederim”, dedim. Sonunda olağanüstü kongreye benim yönetimim altında gittik. Bu olay üzerine Türkiye ayağa kalktı. Anadolu Kalkınma Hareketi adlı bir oluşum bütün gücünü ortaya koydu. Gazetelerde beni destekleyen yazılar çıkmaya başladı. Prof. Ali Fuat Başgil, Prof. Fahrettin Fındıkoğlu, Prof. İbrahim Kafesoğlu, Prof. Dr. Remzi Oğuz Arık, Necip Fazıl, Nurettin Topçu, Sait Bilgiç, Emin Bilgiç ve daha birçokları beni destekleyen yazılar yazdılar. Rahmetli Fındıkoğlu’nun bir risalesini hiç unutamam: “Anadolu İstanbul’u Çağırıyor.” Neyse, dönelim kongre salonuna! Hükümet güçleri kongre salonuna giren çıkanları da denetlemeye kalkıştı. Mesela kadın üyeler salona alınmak istenmedi.

İbrahim Okur: Kadın üyeler de mi vardı?

Cabıoğlu: Evet kadın üyeler de vardı. Bunlardan biri hayatım boyunca zihnimdeki yerini korumuştur. Onun adı Feden Ana idi. Deli Feden diye kasabada nam salmıştı. Yanına 20-30 kadar kadın alarak salona geldi. Fakat kapıyı tutanlar, onu ve yanındakileri içeri almak istemiyordu. Sonunda salona girdi tabii. Onun durdurmak da mümkün değildi zaten. Bir punduna getirdi ve kürsüye fırladı. “Bizler çalı çırpı toplayıp bunları satarak 30 kuruş para kazanır ve onunla geçinmeye çalışırdık; Kara Melek Tahsin Tola geldi, ipek evlâdımız Kemal geldi, onların sayesinde şu nasırlı ellerimiz mor binlikler gördü”, diye bağırdı ve ekledi: “Biz fabrikayı Kemal’e bağışladık, ne isterse yapsın, siz kim oluyorsunuz?”. Daha sonra ben de güç bela kürsüye çıkabildim ve herkes anladı ki, bütün kasaba benden yana. Menfaatçi çeteler, çığ gibi büyüyen bir halk hareketiyle karşı karşıya kalmakta olduklarını anladılar ve ortadan çekildiler. Bu olaydan bir süre sonra hocam Prof. Gerhard Kessler, bana destek olmak üzere Senirkent’e gelerek bir konferans verdi. Benim ona yıllar önce sorduğum soruyu tekrarlayarak söze başladı ve ardından konuşması boyunca sorunun cevabını açıkladı ve sonra Senirkentlilere “sekiz ayı kalkınma enerjisine çevirmeyi siz gerçekleştirdiniz”, dedi.

İbrahim Okur: Buna, kalkınma yolunda bir halk hareketi ve zaferinize de halkın zaferi diyebilir miyiz?

Cabıoğlu: Hem de nasıl! Şimdi gelelim şu bizim kitabın adına ve yazılış nedenine. Açıkça görüldüğü gibi, günümüzde ülkemiz yabancı güçlerin ekonomik alanda işgali altında. Üzerimizde de büyük dış siyasi baskılar var ve ortada da buna güçlü bir şekilde direnmeye niyetli bir iktidar yok. Ülkemiz tıpkı benim gençliğimde Senirkent’te olduğu gibi, ancak bir halk hareketiyle bu baskıları kırabilir. Ben bu halk hareketinin Feden Ana’sı, Dr. Tahsin Tola’sı olabilir miyim, diye düşünüyorum. Yani Feden Ana’nın, Dr. Tahsin Tola’nın bana verdiği desteği ben de sonraki kuşaklara vererek Feden Ana’ya, bu vatan uğruna şehit olanlara olan borcumu ödeyebilir miyim, diye çalışıyorum.

Editör: Bu yaşınıza rağmen mi?

Cabıoğlu: Ne varmış yaşımda? Ben ölünceye kadar bu davanın içindeyim. Bunun için de yeteri kadar dincim, gencim. Enerjimi davamdan ve inançlarımdan alıyorum.

Editör: Bu sözleriniz de “artık bizden geçti”, diyen 50-60 yaş kuşağına örnek olsun. Bir de KÖY YOLU DERNEĞİ’nin ve Tarım Kentleri’nin akıbetini merak ediyorum.

Cabıoğlu: Dernek Türk Gençlik Teşkilatı’na dönüştü. Ondan da Milli Türk Talebe Birliği, Milliyetçiler Derneği ve Milliyetçi Hareket Partisi ortaya çıktı. Tarım Kentleri davasını MHP sürdürdü. Ayrıca Ecevit, CHP’nin başına geçince, KÖYKENT Projesi adı altında bir şeyler yapmak istedi. Ama bu gibi hayati konular, politikada felsefe tartışmalarının yaygarası arasında kaynadı gitti. Ne TOPRAK REFORMU hayata geçirilebildi ne de TARIM KENTLERİ. Bu yüzden de benim görevimin henüz bitmediğini düşünüyorum. EKONOMİDEKİ KURTULUŞ SAVAŞI kitabı da söz konusu çabalarımın ürünüdür.

NAMIK KEMAL’DEN BİR BEYİT

Başta Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, Cumhuriyet Türkiye’sini, gayet ağır şartlar altında, olağanüstü olumsuzluklara rağmen yılmadan mücadele ederek bize armağan eden birçok dava adamı, Namık Kemal’in kendilerine mertlik duygusu ve mücadele ruhu aşıladığını söyler ve gençlik yıllarını anlatırken onu anmadan geçmezler.

Bu konuda Namık Kemal’in bir beyti, çeşitli eserlerde özellikle karşımıza çıkar. Günümüzde de kendini genç gören ve olumsuzluklara karşı mücadele edilmesi gerektiğini vurgulayanlara doping etkisi yapar düşüncesiyle, söz konusu beyi, sayfama taşıdım:

NE GAM PÜR ATEŞ-İ HÛN OLSA DA KAVGA-YI HÜRRİYET

KAÇAR MI MERD OLAN BİR CAN İÇİN MEYDAN-I GAYRETTEN.

Trablusgarp’ta, Berberiye Kalesi zindanında 10 metrekare bir odada 25 arkadaşıyla kalan, İstibdat yönetimine karşı verilen mücadelenin ilk evrelerinde tutuklanan ve Şeref Kurbanları (*) olarak anılan yüze yakın Tıbbiye, Harbiye, Bahriye ve Mülkiye öğrencisinden biri olan  Ali Fahri Bey (1861-1928) (Ağbaba), daha önce bu zindana tıkılanların duvar yazılarını okumaya çalışırken bir de bakar ki Abdullah Cevdet de burada bir müddet kalmış ve duvara şöyle yazmış:

Millet!… Yeter bu sabır, bu kanlı taarruza

Hiç olmasın esarete bağlı olan hayat

Zincir-i zulmü kırmaya artık kıyam edin,

Zalimlerin zulumlarını iktiham (hücum) edin

Vardır henüz bir nice ahrar-ı ser bülent

Durma bu yolda ey koca millet,

….

Daha önce bu zindana konulan bir hürriyetperver, kendisinden sonra buraya konulacak hürriyetperverleri teselli etmek ve metanet aşılamak için şöyle yazmış:

“SAKIN KORKMAYIN HA!”

Genç Ali Fahri Bey, duvarlardaki bütün nasihatları içselleştirmiş görünüyor.

İnançlı bir dava adamı olarak bir gün zindancı subayla tartışırken kendine hakim olamaz, adalet ve hürriyet aşkıyla şöyle haykırır:

“Ben insanım!

Benim her şeyimi, hürriyetimi, hayatımı gasbedebilirsiniz, fakat insanlığımı almaya kudretiniz yetmez.”

Gerçekten de tarih, bu sözleri onaylar. Tarih boyunca pek çok zalim gelip geçmiştir. Zulmün her türlüsü de yapılmıştır. Fakat ne yaparlarsa yapsınlar, en azından bir kısım mazlumun insanlığını elinden alamadıkları için, günün birinde olanca güçlerine rağmen yıkılıp giden kendileri olmuştur.

Bu tarih dersini hiç aklımdan çıkarmam ve umudumu da hiç kaybetmem.

Zalimler, yetim malına göz koyanlar, milletin bekasıyla oynamaktan çekinmeyenler, soyarken arsızlaşanlar bu dersi almamış kimselerdir. Namık Kemal konusunu kapatmadan önce son olarak beni de çok etkilemiş olan bir beytine yer vermeden geçemeyeceğim:

“Ölürsem görmeden millete  ümit etiğim feyzi

Yazılsın senk-i kabrime vatan mahzun, ben mahzun”

(*) Şeref Kurbanları: Şeref Vapuru ile 8 Eylül 1897’de Trablusgarp’a sürgün edilen Tıbbiye, Mülkiye, Harbiye ve Bahriye Mektebi öğrencilerine verilen isim

NOT: Aktarmalar, Çatı Yayınevi’nin 2007’de yayınladığı ve sürgünlerden Ali Fahri Ağababa’nın kaleme aldığı Şeref Kurbanları adlı eserinden alınmıştır.

TARIMIN ÖNEMİNE DAİR TELEVİZYON KONUŞMAMIZ

21 ARALIK 2018’DE AKİT TV’DE YILLARDIR SÜREN VİZYON PROGRAMINDA SAYIN HALİS öZDEMİR BEYEFENDİ’NİN DAVETLİSİ İDİM. PROGRAMIN DİĞER KONUĞU GIDA TERÖRÜ ADLI ESERİN YAZARI DEĞERLİ DOSTUM SAYIN İSMAİL TOKALAK BEYEFENDİ İDİ. SÖZ KONUSU PROGRAMI AŞAĞIDAKİ LİNKTE İZLEYEBİLİRSİNİZ.

https://webtv.akittv.com.tr/vizyon/tohum-uzerinden-oynanan-oyunlar-7577